Bediüzzaman Said Nursî’nin Hastalar Risalesi, hastalığı sadece bir musibet değil; sabır, şükür ve tefekküre vesile olan bir rahmet yönüyle ele alır. Bu risalede, hastalıkların günahlara kefaret olduğu, gafleti dağıttığı ve kul ile Rabbi arasındaki bağı kuvvetlendirdiği anlatılır.
Hastalık ve sıkıntılar, görünüşte zorluk gibi görünse de insanın kalbini ve ruhunu olgunlaştıran birer imtihandır. Hastalanan masum çocuklara ve yaşlı anne-babalara gösterilen özen ve hizmet, sadece onların hayatına değil, hizmet edenin manevi derinliğine de büyük katkı sağlar. Şefkat ve ihlâs ile yapılan her davranış, hem Allah’ın (c.c.) rızasına vesile olur hem de insanın kalbini rahmetle doldurur.
İnsanoğlu hastalıkla karşılaştığında çoğu zaman yalnızca bedensel acılara odaklanır. Oysa her hastalık, görünenin ötesinde bir anlam taşır. Bazen ruhun derinliklerine işleyen bir manevi şifa, bazen de kulluğu olgunlaştıran bir imtihan olarak karşımıza çıkar. Hastalık, sadece zorluk değil; aynı zamanda kalbi saflaştıran, insana sabrı ve teslimiyeti öğreten ilahi bir davettir.
İnsan hayatında huzur ve mutluluk arayışı hiç bitmeyen bir yolculuktur. Kimi zaman dünya lezzetleri bu arayışa cevap veriyor gibi görünse de, aslında kalbin ve ruhun gerçek gıdası iman ile elde edilir. İman, sadece bir inanç meselesi değil; aynı zamanda musibetler karşısında dayanma gücü, farz ibadetlerin anlamını kavrama anahtarı ve insanın manevi huzurunu sağlayan temel kuvvettir. Bu nedenle iman, hem amelleri kıymetli kılar hem de kalbe huzur vererek hayatı hakiki manada yaşanabilir hale getirir.
Ruhumuzu etkileyen en büyük etkenlerden biri, kalpte açılan yaralar ve kötü düşüncelerdir. Günahlar, ruhumuzun düzenini bozar ve ibadetten aldığımız zevki azaltır. Bu durum, hem ruhsal hem de bedensel dengemizin sarsılmasına yol açar; iç huzurumuzu kaybetmemize neden olur. Kendimizi kötü hissetmemize sebep olan şeyin ne olduğunu doğru anlamalı ve gerekli adımları atmamız gerekir.
İnsan hayatı, yalnızca maddi ihtiyaçlarla değil, aynı zamanda ruhsal ve manevi sorumluluklarla da şekillenir. Bu sorumlulukların en önemlilerinden biri, anne ve babaya hürmet göstermektir. Kur’an ve hadisler, anne-babanın haklarını gözetmenin hem dünya hem ahiret hayatındaki önemini vurgular. Anne ve babaya gösterilen saygı, sadece onlara değil, aynı zamanda Allah’a (c.c.) olan bağlılığımızın bir ifadesidir. Günümüzde ise modern yaşamın getirdiği zorluklar, bu sorumluluğun ihmal edilmesine yol açabilmektedir.
Hastalık, çoğu insanın kaçınmak istediği, zorlayıcı bir durum olarak algılanır. Oysa hastalık, yalnızca fiziksel bir rahatsızlık değil, aynı zamanda insanın kendini ve hayatın anlamını yeniden değerlendirmesine vesile olan bir imtihandır. İnsan, hayatı boyunca çeşitli nimetlerle karşılaştığında bunları çoğu zaman sıradanlaştırır ve değerini fark edemez. Ancak hastalık, insana sağlığın kıymetini, hayatın geçiciliğini ve Allah’a olan ihtiyacını hatırlatır.
Hastalık, çoğu insanın kaçınmak istediği, zorlayıcı bir durum olarak algılanır. Oysa hastalık, yalnızca fiziksel bir rahatsızlık değil, aynı zamanda insanın kendini ve hayatın anlamını yeniden değerlendirmesine vesile olan bir imtihandır. İnsan, hayatı boyunca çeşitli nimetlerle karşılaştığında bunları çoğu zaman sıradanlaştırır ve değerini fark edemez. Ancak hastalık, insana sağlığın kıymetini, hayatın geçiciliğini ve Allah’a olan ihtiyacını hatırlatır.
Hastalık, çoğu insanın kaçınmak istediği, zorlayıcı bir durum olarak algılanır. Oysa hastalık, yalnızca fiziksel bir rahatsızlık değil, aynı zamanda insanın kendini ve hayatın anlamını yeniden değerlendirmesine vesile olan bir imtihandır. İnsan, hayatı boyunca çeşitli nimetlerle karşılaştığında bunları çoğu zaman sıradanlaştırır ve değerini fark edemez. Ancak hastalık, insana sağlığın kıymetini, hayatın geçiciliğini ve Allah’a olan ihtiyacını hatırlatır.
Hastalık, çoğu insanın kaçınmak istediği, zorlayıcı bir durum olarak algılanır. Oysa hastalık, yalnızca fiziksel bir rahatsızlık değil, aynı zamanda insanın kendini ve hayatın anlamını yeniden değerlendirmesine vesile olan bir imtihandır. İnsan, hayatı boyunca çeşitli nimetlerle karşılaştığında bunları çoğu zaman sıradanlaştırır ve değerini fark edemez. Ancak hastalık, insana sağlığın kıymetini, hayatın geçiciliğini ve Allah’a olan ihtiyacını hatırlatır.
Müslümanın Borcu Olur mu? – Efendimiz(s.a.v.) Borcu Olan Müslümanın Cenaze Namazını Kıldırmamış mıdır? Müslümanın Ticaret
Allah’ın(c.c.) Bu Güzellikleri Göstermeye İhtiyacı mı Vardı? Göstermese Olmaz mıydı? “Allah’ın(c.c.) güzelliğini göstermesi ihtiyaç değil,
Allah(c.c.) Kâinatı Yarattı, Güzelliklerini Gösterdi, Sonra Bırakıp Gitti mi? Bizlerin televizyon izleyebilmesi için televizyonun çalışıyor
Ben Ruhlar Aleminde Verdiğim Sözü Hatırlamıyorum, Gerçekten Böyle Bir Söz Verdik mi? Bizlere deniliyor ki
Efendimiz Aleyhisselatü Vesselam’ın, nübüvveti 23, toplam hayatı 63 yıllık kısa bir zaman dilimine sığar. Ancak, bütün kâinatın varlık sebebi düşünüldüğünde, dönen yıldızların bile O’nun (s.a.v.) sebebiyle döndüğü bu hayatın hakikati, anlatımlara sığmayacak kadar geniştir.
Cahiliye toplumunun en karanlık yönlerinden biri, kadına verilen değerin yokluğu idi. Kadın, miras hakkına sahip değildi, bir mal gibi alınıp satılırdı. Kadın bir şahsiyet değil, erkeğin malı olarak görülürdü. Evlenme ve boşanma hakkı yalnızca erkeklere aitti; kadının rızası çoğu kez dikkate alınmazdı. Bir erkek, eşi öldüğünde onu miras gibi oğluna bırakabilir veya başkasına devredebilirdi. Kız çocuklarını diri diri gömmek, özellikle yoksul veya utanç korkusuyla yaşayan kabileler arasında yaygındı. Bu uygulama, toplumun merhametsizliğini ve kadına bakışındaki çarpıklığı en açık biçimde gösteriyordu.
Birçok Müslüman, imanî bir heyecanla, “Keşke Asr-ı Saadet’te yaşasaydım” der. O günlerin sahihliğini ve berraklığını, iman edenlerin Resûlullah (s.a.v.)’ı gözleriyle gördükleri o kutlu günleri hayal ederler. Ancak bu hayalin bir ucunda da şu muhasebe sorusu durur: “O gün orada olsaydım, gerçekten imanımın hakkını verebilir miydim?” Sorunun cevabı, zamanda değil, hâlde saklıdır. Çünkü şu soru daha gerçekçidir: “Bugün ne yapıyorsam, o gün de onu yapardım.”
Cahiliye kelimesi, günlük dilde genellikle “bilgisizlik” veya “okuma-yazma bilmemek” anlamında kullanılır. Ancak bu kelimenin kökü olan cehl, sadece bilgi eksikliğini değil, aynı zamanda kalbin hakikate kapanmasını, insanın ilahi rehberden kopuşunu da ifade eder.
İçindekiler Zübeyr b. Avvam (r.a.) Kimdir? Zübeyr b. Avvam (r.a.) Nasıl İman Etmiştir? İslam İçin
İçindekiler Talha b. Ubeydullah (r.a.) Kimdir? Talha b. Ubeydullah (r.a.) Nasıl İman Etti? Talha b.
İçindekiler Said b. Zeyd (r.a.) Kimdir? Saîd bin Zeyd (r.a.) Nasıl İman Etti? Bedir Savaşı
İçindekiler Sa’d bin Ebi Vakkâs (r.a.) Kimdir? Sa’d b. Ebi Vakkas (r.a.) Nasıl İman Etmiştir?
Yatsı Namazı Tesbihatı Yatsı namazının farzı kılınıp selâm verildikten sonra, “Allâhümme ente’s-selâmü ve minke’s-selâm, tebârekte
Yatsı Namazı Tesbihatı Arapça Okunuşu اَللّٰهُمَّ اَنْتَ السَّلَامُ وَ مِنْكَ السَّلَامُ تَبَارَكْتَ يَا ذَا الْجَلَالِ
Yatsı Namazı Tesbihatı Türkçe Anlamı Yatsı namazının farzının selamını verdikten sonra: 1- Allah’ım! Sen Selâm’sın;
Akşam Namazı Tesbihatı Akşam namazının farzı kılınıp selâm verildikten sonra, “Allâhümme ente’s-selâmü ve minke’s-selâm, tebârekte
