Bediüzzaman Said Nursî’nin Hastalar Risalesi, hastalığı sadece bir musibet değil; sabır, şükür ve tefekküre vesile olan bir rahmet yönüyle ele alır. Bu risalede, hastalıkların günahlara kefaret olduğu, gafleti dağıttığı ve kul ile Rabbi arasındaki bağı kuvvetlendirdiği anlatılır.
İnsanoğlu hastalıkla karşılaştığında çoğu zaman yalnızca bedensel acılara odaklanır. Oysa her hastalık, görünenin ötesinde bir anlam taşır. Bazen ruhun derinliklerine işleyen bir manevi şifa, bazen de kulluğu olgunlaştıran bir imtihan olarak karşımıza çıkar. Hastalık, sadece zorluk değil; aynı zamanda kalbi saflaştıran, insana sabrı ve teslimiyeti öğreten ilahi bir davettir.
İnsan hayatında huzur ve mutluluk arayışı hiç bitmeyen bir yolculuktur. Kimi zaman dünya lezzetleri bu arayışa cevap veriyor gibi görünse de, aslında kalbin ve ruhun gerçek gıdası iman ile elde edilir. İman, sadece bir inanç meselesi değil; aynı zamanda musibetler karşısında dayanma gücü, farz ibadetlerin anlamını kavrama anahtarı ve insanın manevi huzurunu sağlayan temel kuvvettir. Bu nedenle iman, hem amelleri kıymetli kılar hem de kalbe huzur vererek hayatı hakiki manada yaşanabilir hale getirir.
Ruhumuzu etkileyen en büyük etkenlerden biri, kalpte açılan yaralar ve kötü düşüncelerdir. Günahlar, ruhumuzun düzenini bozar ve ibadetten aldığımız zevki azaltır. Bu durum, hem ruhsal hem de bedensel dengemizin sarsılmasına yol açar; iç huzurumuzu kaybetmemize neden olur. Kendimizi kötü hissetmemize sebep olan şeyin ne olduğunu doğru anlamalı ve gerekli adımları atmamız gerekir.
İnsan hayatı, yalnızca maddi ihtiyaçlarla değil, aynı zamanda ruhsal ve manevi sorumluluklarla da şekillenir. Bu sorumlulukların en önemlilerinden biri, anne ve babaya hürmet göstermektir. Kur’an ve hadisler, anne-babanın haklarını gözetmenin hem dünya hem ahiret hayatındaki önemini vurgular. Anne ve babaya gösterilen saygı, sadece onlara değil, aynı zamanda Allah’a (c.c.) olan bağlılığımızın bir ifadesidir. Günümüzde ise modern yaşamın getirdiği zorluklar, bu sorumluluğun ihmal edilmesine yol açabilmektedir.
Hastalık, çoğu insanın kaçınmak istediği, zorlayıcı bir durum olarak algılanır. Oysa hastalık, yalnızca fiziksel bir rahatsızlık değil, aynı zamanda insanın kendini ve hayatın anlamını yeniden değerlendirmesine vesile olan bir imtihandır. İnsan, hayatı boyunca çeşitli nimetlerle karşılaştığında bunları çoğu zaman sıradanlaştırır ve değerini fark edemez. Ancak hastalık, insana sağlığın kıymetini, hayatın geçiciliğini ve Allah’a olan ihtiyacını hatırlatır.
Hastalık, çoğu insanın kaçınmak istediği, zorlayıcı bir durum olarak algılanır. Oysa hastalık, yalnızca fiziksel bir rahatsızlık değil, aynı zamanda insanın kendini ve hayatın anlamını yeniden değerlendirmesine vesile olan bir imtihandır. İnsan, hayatı boyunca çeşitli nimetlerle karşılaştığında bunları çoğu zaman sıradanlaştırır ve değerini fark edemez. Ancak hastalık, insana sağlığın kıymetini, hayatın geçiciliğini ve Allah’a olan ihtiyacını hatırlatır.
Hastalık, çoğu insanın kaçınmak istediği, zorlayıcı bir durum olarak algılanır. Oysa hastalık, yalnızca fiziksel bir rahatsızlık değil, aynı zamanda insanın kendini ve hayatın anlamını yeniden değerlendirmesine vesile olan bir imtihandır. İnsan, hayatı boyunca çeşitli nimetlerle karşılaştığında bunları çoğu zaman sıradanlaştırır ve değerini fark edemez. Ancak hastalık, insana sağlığın kıymetini, hayatın geçiciliğini ve Allah’a olan ihtiyacını hatırlatır.
Hastalık, çoğu insanın kaçınmak istediği, zorlayıcı bir durum olarak algılanır. Oysa hastalık, yalnızca fiziksel bir rahatsızlık değil, aynı zamanda insanın kendini ve hayatın anlamını yeniden değerlendirmesine vesile olan bir imtihandır. İnsan, hayatı boyunca çeşitli nimetlerle karşılaştığında bunları çoğu zaman sıradanlaştırır ve değerini fark edemez. Ancak hastalık, insana sağlığın kıymetini, hayatın geçiciliğini ve Allah’a olan ihtiyacını hatırlatır.
Hastalık, çoğu insanın kaçınmak istediği, zorlayıcı bir durum olarak algılanır. Oysa hastalık, yalnızca fiziksel bir rahatsızlık değil, aynı zamanda insanın kendini ve hayatın anlamını yeniden değerlendirmesine vesile olan bir imtihandır. İnsan, hayatı boyunca çeşitli nimetlerle karşılaştığında bunları çoğu zaman sıradanlaştırır ve değerini fark edemez. Ancak hastalık, insana sağlığın kıymetini, hayatın geçiciliğini ve Allah’a olan ihtiyacını hatırlatır.
Müslümanın Borcu Olur mu? – Efendimiz(s.a.v.) Borcu Olan Müslümanın Cenaze Namazını Kıldırmamış mıdır? Müslümanın Ticaret
Allah’ın(c.c.) Bu Güzellikleri Göstermeye İhtiyacı mı Vardı? Göstermese Olmaz mıydı? “Allah’ın(c.c.) güzelliğini göstermesi ihtiyaç değil,
Allah(c.c.) Kâinatı Yarattı, Güzelliklerini Gösterdi, Sonra Bırakıp Gitti mi? Bizlerin televizyon izleyebilmesi için televizyonun çalışıyor
Ben Ruhlar Aleminde Verdiğim Sözü Hatırlamıyorum, Gerçekten Böyle Bir Söz Verdik mi? Bizlere deniliyor ki
Cahiliye toplumunun en karanlık yönlerinden biri, kadına verilen değerin yokluğu idi. Kadın, miras hakkına sahip değildi, bir mal gibi alınıp satılırdı. Kadın bir şahsiyet değil, erkeğin malı olarak görülürdü. Evlenme ve boşanma hakkı yalnızca erkeklere aitti; kadının rızası çoğu kez dikkate alınmazdı. Bir erkek, eşi öldüğünde onu miras gibi oğluna bırakabilir veya başkasına devredebilirdi. Kız çocuklarını diri diri gömmek, özellikle yoksul veya utanç korkusuyla yaşayan kabileler arasında yaygındı. Bu uygulama, toplumun merhametsizliğini ve kadına bakışındaki çarpıklığı en açık biçimde gösteriyordu.
Ayrıca kadın, dini hayatın da dışında tutulur, ibadetlerde ve toplumsal kararlarda yer alamazdı. Cahiliye Arapları, kadınların uğursuzluk getirdiğine inanır, bazı kabileler kız çocuklarının doğumunda yas tutardı. Kadınlara mirastan pay verilmez, evliliklerde mehir yerine başlık parası ödenirdi. Kadın, alınıp satılan bir eşya gibi muamele görürdü.
Kur’an-ı Kerim bu vahşeti şöyle tasvir eder:
“Onlardan birine bir kız müjdelendiğinde, öfkelenerek yüzü mosmor kesilir. (Aklınca) verilen müjdenin kötülüğünden dolayı halktan gizlenir. Böyle bir alçaltıcı duruma rağmen onu yanında mı tutsun yoksa toprağa mı gömsün! Görün işte, ne kötü yargıda bulunuyorlar!” (Nahl Suresi, 58–59)
Ve kıyamet günü o masum çocuklara şu soru sorulacaktır:
“Diri diri toprağa gömülen kıza, hangi suçtan dolayı öldürüldüğü sorulduğunda…” (Tekvîr Suresi, 8–9)
İslam geldiğinde bu vahşet sona erdi. Resûlullah (s.a.v.), kadını toplumun onurlu bir bireyi olarak konumlandırdı. O, kız çocuklarını “rahmet vesilesi” olarak tanıttı:
“Kim üç kız çocuğunu yetiştirir, güzel terbiye eder, evlendirir ve onlara iyilikte bulunursa, Cennet ona vacip olur.” (Ebu Davud, Edeb, 120)
Üstad Bediüzzaman Said Nursî bu dönüşümü şöyle yorumlar: “Asr-ı saadetten evvelki zamanlarda kalb katılığı ve merhametsizlik öyle bir hadde baliğ olmuştu ki, kocaya vermekten âr ederek kızlarını diri diri gömerlerdi. Asr-ı saadette İslâmiyet’in doğurduğu merhamet, şefkat, insaniyet sayesinde, evvelce kızlarını gömerken müteessir olmayanlar, İslâmiyet dairesine girdikten sonra karıncaya bile ayak basmaz olmuşlardı.” (İşârâtü’l-İ’câz)
Bugün de kürtaj, cinsiyet ayrımcılığı, aile içi şiddet, kadını bir meta gibi görmek ve onu yalnızca dış görünüşüyle değerlendirmek gibi anlayışlar, o karanlık zihniyetin modern yansımalarıdır. Günümüzün cahiliyeti, özgürlük söylemi altında kadını başka bir esarete sürüklemekte; onu tüketim kültürünün bir süsü, reklam dünyasının bir aracı hâline getirmektedir. Oysa İslam, kadını iffet ve haysiyetin, rahmet ve hikmetin simgesi olarak yüceltmiştir.
Birçok Müslüman, imanî bir heyecanla, “Keşke Asr-ı Saadet’te yaşasaydım” der. O günlerin sahihliğini ve berraklığını, iman edenlerin Resûlullah (s.a.v.)’ı gözleriyle gördükleri o kutlu günleri hayal ederler. Ancak bu hayalin bir ucunda da şu muhasebe sorusu durur: “O gün orada olsaydım, gerçekten imanımın hakkını verebilir miydim?” Sorunun cevabı, zamanda değil, hâlde saklıdır. Çünkü şu soru daha gerçekçidir: “Bugün ne yapıyorsam, o gün de onu yapardım.”
Asr-ı Saadet, sadece bir tarih dönemi değil, bir ruh hâlidir. O dönemde iman edenler, Efendimiz (s.a.v.)’in yanında olmanın şerefine erdiler; ama imanın hakikatini yaşayanlar, sadece onu görmekle değil, kalplerinde O’nun davetini canlı tutmakla yüceldiler. Onlar, vahyin sıcak nefesini hissediyor, Kur’an-ı Kerim’in emirlerini hemen hayatlarına taşıyorlardı. Fakat asıl fazilet, o nuru sadece görmekte değil, kalpte yaşatmakta gizlidir.
Hz. Miktad bin Amr (r.a.)’a genç sahabeler, “Ne mutlu size! Resûlullah’ı (s.a.v.) gördünüz, O’nunla beraber yaşadınız” dediklerinde, Miktad (r.a.) şu derin cevabı verir:
“Siz öyle demeyin. Biz nice kimseleri gördük ki, Efendimiz’in (s.a.v.) yanında yaşadılar ama iman etmediler. Siz bugün iman üzeresiniz, sevinin.” (İbn Kesir, El-Bidâye ve’n-Nihâye, c.5)
Bu cevap, imanın zamanla değil, hâlle ilgili olduğunu anlatır. Asr-ı Saadet’i değerli kılan şey, dönemin şartları değil, o dönemin insanlarının samimiyetidir. Bugün de aynı iman samimiyetiyle yaşayan bir kalp, kendi çağında bir Asr-ı Saadet havası estirebilir.
Resûlullah’ın (s.a.v.) çağında olsaydık bile, kalplerimizde yalan, riyakârlık, tembellik ve korkaklık varsa, O’nun yanında görünsek de Bedir’de değil, münafıkların safında olurduk. Ancak bir insan dürüstlüğü, sabrı, takvayı ve merhametiyle yaşarsa, kendi zamanında Resûlullah’ın yolunda yürüyenlerden olur. Bu, Asr-ı Saadet’in sadece geçmişte kalmadığını, her kalpte yeniden doğabileceğini gösterir; dolayısıyla Asr-ı Saadet özlemi, geçmişe değil, bugüne yöneltilmiş bir çağrıdır: O’nun gibi yaşamak.
Günümüzde O’nun (s.a.v.) merhametini, adaletini, sabrını, tevazusunu hayatımıza taşıdığımız oranda, biz de kendi çevremizde küçük bir Asr-ı Saadet inşa etmiş oluruz.
Cahiliye kelimesi, günlük dilde genellikle “bilgisizlik” veya “okuma-yazma bilmemek” anlamında kullanılır. Ancak bu kelimenin kökü olan cehl, sadece bilgi eksikliğini değil, aynı zamanda kalbin hakikate kapanmasını, insanın ilahi rehberden kopuşunu da ifade eder.
Uhud Savaşı Müslümanlar Uhud’da Neden Galibiyet Elde Edemediler? Ebu Cehil, Ümeyye b. Halef gibiler Bedir’de
İçindekiler Zübeyr b. Avvam (r.a.) Kimdir? Zübeyr b. Avvam (r.a.) Nasıl İman Etmiştir? İslam İçin
İçindekiler Talha b. Ubeydullah (r.a.) Kimdir? Talha b. Ubeydullah (r.a.) Nasıl İman Etti? Talha b.
İçindekiler Said b. Zeyd (r.a.) Kimdir? Saîd bin Zeyd (r.a.) Nasıl İman Etti? Bedir Savaşı
İçindekiler Sa’d bin Ebi Vakkâs (r.a.) Kimdir? Sa’d b. Ebi Vakkas (r.a.) Nasıl İman Etmiştir?
Yatsı Namazı Tesbihatı Yatsı namazının farzı kılınıp selâm verildikten sonra, “Allâhümme ente’s-selâmü ve minke’s-selâm, tebârekte
Yatsı Namazı Tesbihatı Arapça Okunuşu اَللّٰهُمَّ اَنْتَ السَّلَامُ وَ مِنْكَ السَّلَامُ تَبَارَكْتَ يَا ذَا الْجَلَالِ
Yatsı Namazı Tesbihatı Türkçe Anlamı Yatsı namazının farzının selamını verdikten sonra: 1- Allah’ım! Sen Selâm’sın;
Akşam Namazı Tesbihatı Akşam namazının farzı kılınıp selâm verildikten sonra, “Allâhümme ente’s-selâmü ve minke’s-selâm, tebârekte
