Namaz, imandan sonra en önemli ibadetlerden biridir; sadece şekilden ibaret değil, kalpten gelen bir teslimiyet ve Rabbimizle (c.c.) kurulan samimi bir bağdır. Secde anında insan, dünyadan uzaklaşır ve yalnızca Rabbine (c.c.) yönelir. Ancak modern hayatın hızlı akışı, kalbimizi gaflete sürükleyip namazdan uzaklaştırabiliyor.
Namaz, biz müminler için sadece bir ibadet değil, aynı zamanda ruhun huzura erdiği, kalbin Rabbine (c.c.) yöneldiği mukaddes bir buluşmadır. Ne var ki bazen nefis, gaflet ve tembellikle bu buluşmaya engel koyar. Oysa namazını vaktinde ve huşu içinde eda eden, dünyada ve ahirette huzuru tadar. Bu yazıda nefsimize sorular sorarak onu namaza karşı daha dikkatli olmaya çağıracak ve namazın kıymetini gönlümüzde taze tutacağız.
Namaz, imandan sonra İslam’ın en önemli ibadetidir. Hem kalp hem bedenle yapılan bir kulluk göstergesidir. Namaz sadece anlamı değil, şekliyle de doğru ve güzel olmalıdır. Kılınan namaz hem içeriğiyle hem de şekliyle tam kıvamında olursa insanı Allah’a (c.c.) yaklaştırır. Namazda kırâat (okuma), sûre sıralaması ve sehiv secdesi (yanılma secdesi) gibi ayrıntılara dikkat etmek ibadeti daha bilinçli ve huşû içinde yapmamızı sağlar. Hanefî mezhebine göre bu konulardaki hassasiyet, namazın değerini artırır ve kulluğu güzelleştirir.
Namaz, bir müslüman’ın günlük hayatını şekillendiren önemli ibadetlerdendir ve Allah (c.c)’a kulluğun en açık göstergesidir. Her şart ve durumda müminin üzerinde sabit olan bu ilahi emir, hayatın her anında yerine getirilmesi gereken bir sorumluluktur.
İman, insanın kalbindeki en büyük servetidir. O imanın en parlak ameli ise namazdır. Namaz, kulun Rabb’ine (c.c.) yönelerek huzur bulduğu, dünya telaşından sıyrılıp ebedî saadetin kapısını araladığı mukaddes bir ibadettir. Ve bu ibadetin ilk adımı, şüphesiz ki abdesttir. Öyleyse bu büyük ibadeti eda ederken hem abdeste hem de namazın edasına azami dikkat göstermeliyiz.
Sabah namazı, müminin Rabbine (c.c.) olan sadakatini, kulluğunu ve teslimiyetini en güzel şekilde ortaya koyduğu bir vakittir. Bu vakit sadece bir ibadet değil; aynı zamanda insanın en sevdiği şeyi, yani tatlı uykusunu, en sevdiğine yani Allah’a (c.c.) feda ettiği bir an olarak büyük bir anlam taşır. Sabah namazı, kulun Rabbinin (c.c.) huzuruna çıkışı ve O’na (c.c.) olan bağlılığını gösterdiği en anlamlı zaman dilimlerinden biridir.
Namaz, müminin miracı ve kulluğun en büyük tezahürüdür. Bir Müslüman için imandan sonra en önemli ibadet namazdır; çünkü kul ile Rabbi (c.c.) arasındaki en kuvvetli bağdır. Namazdan zevk almak, ibadetin ruhunu hissetmek ve huşuyu tatmak, bir müminin kalbini huzura erdirir ve ibadetlerini lezzetle yapmasına vesile olur. Ancak namazda huşuyu yakalamak ve konsantre olmak her zaman kolay olmayabilir. Namazdaki huşumuzu bozan bu hatalardan arınmak için, dikkatimizi dağıtan sebepleri ve çözüm yollarını bilmek büyük önem taşır.
Hayatımızın bazı dönemlerinde öyle kararlar alırız ki; zihnimiz karışır, kalbimiz daralır. Evlilik, iş tercihi, öğrenim seçimi ya da bir hizmet faaliyeti… Hangisinin daha hayırlı olduğunu bilemediğimizde, Rabbimizin (c.c.) sonsuz ilmine yönelmek ihtiyacı hissederiz. İşte bu noktada Efendimiz Hz. Muhammed’in(s.a.v.) ümmetine öğrettiği yüce bir sünnet imdada yetişir: İstihâre.
Namaz, sadece bireysel bir ibadet değil; bizim için Allah (c.c.) ile buluşma anıdır. Bu buluşma, hem zahiri şekliyle hem de içsel anlamıyla tam bir bütünlük taşır. Çünkü namaz, bizim kulluğumuzun bir özeti gibidir. İmanımız ne kadar derinse, bu buluşmadan alacağımız huşû ve manevî tat da o kadar artar. Çünkü namazda hissedeceğimiz huzur ve huşû, fıtrîdir; dıştan gelen bir emirle değil, içimizden doğan bir hâl ile meydana gelir. Tıpkı biri bize “Hadi uyu” dediğinde hemen uyuyamadığımız gibi… Huşû da aynı şekilde, iman hakikatlerini derinlemesine kavradığımızda kendiliğinden oluşan bir neticedir.