Peygamber Efendimiz Aleyhissalatü Vesselam’ın (s.a.v.) hayatında gençlik dönemi, O’nun (s.a.v.) sadece bireysel ahlakını değil, aynı zamanda toplumsal adalet ve hizmet anlayışını da pekiştirdiği kritik bir devirdir. Bu dönem, O’nun Muhammed’ül Emin lakabını pekiştirecek, adil, dürüst ve dinamik karakterini en zorlu şartlarda dahi sergilemesini sağlayacak olaylarla doludur.
Kur’an-ı Kerim, Efendimiz’in (s.a.v.) eşlerini müminlerin anneleri olarak tanımlar:
“Peygamber müminlere kendilerinden daha yakındır; onun eşleri de onların anneleridir.” (Ahzâb Suresi, 6).
Efendimiz’e (s.a.v.) inanmak ve hayatına dair en küçük bir şüpheyi dahi kalpte barındırmak, insanı iman dairesinden uzaklaştırabilir. Bu nedenle müminlerin anneleriyle ilgili asılsız söylemlere karşı doğru bilgileri öğrenmek çok önemlidir.
Âlemlere rahmet olarak gönderilen sevgili Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (s.a.v.), dünyaya geldiğinde babasını hiç görememiş, küçük yaşta da annesini kaybetmiştir. Ancak bu yetimlik, bir eksiklik değil; Allah’ın (c.c) özel terbiyesi ve rahmetinin bir tecellisiydi. Rabbimiz (c.c), O’nu (s.a.v.) insanların değil, bizzat kendi himayesi altında büyütmüştür. Hayatımıza dokunan her anne şefkati, aslında Allah’ın bize verdiği ilahi bir lütfun yansımasıdır. Bu açıdan bakıldığında, Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) hayatı da ilahi hikmetin merkezinde şekillenmiş bir mucizedir.
On dört asır önce bir gece, insanlık tarihin en büyük doğumuna şahit oldu. Mehmet Âkif Ersoy, o geceyi şu mısralarla tasvir eder:
İnsanlık tarihinin en büyük ve en anlamlı hadiselerinden biri, Hz. Muhammed’in (s.a.v.) dünyaya teşrifidir. O’nun(s.a.v.) doğumu, yalnızca insanlık için değil, bütün kâinat için de yeni bir dönemin başlangıcı olarak kabul edilir. Bu kutlu olaya hazırlık mahiyetinde ve O’nun (s.a.v.) peygamberliğini doğrulayıcı nitelikte birtakım olağanüstü hâdiseler, henüz peygamberlik vazifesi verilmeden önce meydana gelmiştir. Bu tür olaylara “İrhasat” denilir.
Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed’in (s.a.v.) dünyaya teşrifleri, insanlık tarihinde yepyeni bir dönemin başlangıcı olmuştur. O’nun doğumu, karanlık bir çağın aydınlığa kavuştuğu, zulmün yerini adaletin aldığı bir döneme işaret eder. Âlemlere rahmet olarak gönderilen bu yüce elçinin gelişi, sadece Arabistan yarımadası için değil, tüm insanlık için bir umut ışığı olmuştur.
Âlemlere rahmet olarak gönderilen sevgili Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (s.a.v.), dünyaya geldiğinde babasını hiç görememiş, küçük yaşta da annesini kaybetmiştir. Ancak bu yetimlik, bir eksiklik değil; Allah’ın (c.c) özel terbiyesi ve rahmetinin bir tecellisiydi. Rabbimiz (c.c), O’nu (s.a.v.) insanların değil, bizzat kendi himayesi altında büyütmüştür. Hayatımıza dokunan her anne şefkati, aslında Allah’ın bize verdiği ilahi bir lütfun yansımasıdır. Bu açıdan bakıldığında, Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) hayatı da ilahi hikmetin merkezinde şekillenmiş bir mucizedir.
Kur’an-ı Kerim’de bazı sureler vardır ki kısa olmalarına rağmen taşıdıkları anlam son derece büyüktür. İhlas Suresi de bunlardan biridir. Efendimiz’in (s.a.v) İhlas Suresini Kuran’ın üçte biri olarak nitelendirmesi anlamının ağırlığını göstermektedir.
Nebe Suresi (Amme Suresi), Kur’an-ı Kerim’de 30. cüzde yer almaktadır ve toplam 40 ayetten oluşmaktadır. Bu surenin bulunduğu cüz “Amme cüzü” olarak da bilinir. Nebe Suresi (Amme Suresi), Mekke’de nüzul olmuştur. Mushaf sırasına 78, nüzul sırasına göre 80. suredir. Nebe Suresi’nin diğer adı, ilk ayetinde bulunan “Amme yetesâelûn” ifadesinden dolayı “Amme Suresi” olarak da bilinir.1